Zo, daar is Runningmate weer even.

 

Ja, nog steeds gevalletje blogmoe en al weken snip- maar dan ook snipverkouden. Hoesten bij alles wat ik doe, een hoofd vol snot en het wil maar niet overgaan.

Veel dingen gebeurd, vriendin helpen verhuizen, druk met werk, etc. Lopen is er daardoor wat bij ingeschoten, maar de conditite is nog altijd goed door allerlei andere activiteiten, waaronder natuurlijk het enorme pak sneeuw waaronder we de afgelopen week zijn verdwenen. Heel wat kilometers op laarzen afgelegd met en zonder de slee achter me aan en met de rugzak op de rug.

 

Vanmorgen de kerstboodschappen gehaald.

Twee mensen bekvechtten om het laatste karretje terwijl ik er het langst op stond te wachten. Ik heb er met genoegen naar staan kijken...

 

...VREDE OP AARDE ALLEMAAL!

Ik wens jullie fijne kerstdagen en een gezond 2010!

Ik heb een beetje last van blogmoeheid...dus ik duik met een week of wat wel weer eens op!

Daar is Runningmate weer. Deze week is haar nieuwe baan begonnen en het bevalt tot nu toe prima.

 

Er stond woensdagavond een pittig stukje lopen op het programma. De kern wordt duidelijk weer wat zwaarder nu de Joustermerkeloop dichterbijkomt.   Na het warmlopen liep het zweet ons al in straaltjes de nek in. Het was erg warm en vooral klam weer. Na het rekken volgde het programma van 3 minuten versnellen, 3 minuten dribbel, 2 minuten versnellen en 2 minuten dribbel. De 5 km.-groep 30 minuten, de 10 km. groep liep 40 minuten en de 10+ zou 45 minuten lopen.

 

Al na een minuut of 10 werd duidelijk dat dat niet verantwoord was. De omstandigheden waren loodzwaar. De training werd dus ingekort tot bijna een half uur voor iedereen. We konden een eigen route zoeken, zolang we niet te ver afdwaalden, want de fluit van de trainster lag nog in de auto. Die floot dus maar op de vingers als er weer een onderdeel voorbij was.

 

In dat halve uur heb ik nog twee keer in heel kalm tempo het Woutersbergje (het enige heuveltje in de wijde omgeving) beklommen. Maar in de laatste rondes vergat ik twee keer naar mijn drinkfles te lopen en vlak voor het eindsignaal werd het me daardoor heel even grijs voor de ogen. De rest heb ik dus heel kalm uitgelopen en zo was het toch best een leuke en vermoeiende training.

 

De lauwe douche thuis was een hele welkome afsluiting...

Op de woensdagavond een clinic lopen? Ja, ze zijn er al tijden maar ik ga er nooit heen. Nou ja, vandaag wel. Omdat ik zaterdag het Pieterpad loop ben ik vandaag lekker naar de groep geweest. Leuk om wat oude bekenden te zien van de vorige clinic, die nooit op zaterdag lopen.

 

Lekker pittig parcoursje met 40 minuten stevig lopen in de kern. We gaan langzaam weer richting een verzwaring van het trainen en dat is altijd lekker.

 

Volgende week woensdag hopelijk weer, want dan kan ik ook niet op zaterdag.

 

Wat de vraag van Ruud betreft: Ja, de clinic traint voor de Joustermerkeloop op een zaterdag eind september (26 of zo?) en ik heb mijn afstand nog niet bepaald. Als het zo lekker blijft gaan kies ik misschien wel voor de 12,6km. of voor de 15. De 10 km. vind ik ook aantrekkelijk, om mijn tijd scherper te maken, maar helaas is die afstand 's middags terwijl de andere afstanden 's morgens worden gelopen. Jammer dat je elkaar dan niet allemaal ziet.

Vrijdag en zaterdag dus onze start met het Pieterpad, dochterlief en ik zullen er een gezellige wandeling van maken. En niet te vergeten samen slapen in een tentje. Joepiedepoepie!!!

Omdat Runningmate behalve rennen ook nog gaat walken heeft ze een nieuw weblog geopend.

 

Vanaf (hopelijk) deze week start ik met het Pieterpad, en zal ik af en toe een weekend wandelen van Noord naar Zuid.

 

Ben je nieuwsgierig naar mijn wandelverhalen, dan kun je me hier vinden: Walkingmate

 

 

 

Zo daar is Runningmate weer. Ze is met de hele family naar Italië geweest en het was weer gezellig. Tussen de laatste vakantiewassen door ben ik zaterdag naar de clinic geweest en daar hebben we weer lekker gelopen. Gelukkig is het parasietebeest sinds een paar weken verdwenen en voel ik me weer kiplekker. Ondanks ziek-geweest-zijn en niet lopen in Italië (veel te heet) kon ik het tempo van de 10-en-meer-km-groep goed bijbenen en dat belooft dus veel goeds.

 

We liepen 5 series van drie minuten voluit en drie minuten dribbel. Van tevoren warming-up en loopscholing, die deze keer in het teken stond van loophouding. Heel zinvol om dat te herhalen en daardoor kon ik de kern prima volhouden en zelfs in de laatste serie nog een extra sprint eruit persen.

Voor morgen staan er 30 (10 km-training) of 40 minuten (meer dan 10 km. training) op het programma en ik ga dus eens rustigaan kijken waar ik sta. Zal ik me richten op de 10, de 12,5 of de 15 km??? Ik ben 4 weken ziek geweest en heb vervolgens drie weken niet gelopen, al heb ik de laatste dagen in de Dolomieten flinke wandelingen gemaakt. Ik wil sowieso de 10 km. lopen, maar als het lekker gaat maak ik er misschien meer van.

Nou, de reden waarom ik me al weken niet fit voel en dus weinig hardloop is eindelijk bekend. Een parasiet genaamd amoebe maakt me het leven zuur. In de darmen dan hè. En vooral als ik beweeg. Ook zoonlief is aan de medicijnen, want die loopt al drie weken elke dag achter elkaar door leeg, zodra hij begint te bewegen. Spelen, sporten noem maar op, het arme joch.

Pffft. Driemaal daags een superlekker drankje (ooit een kleimasker gedronken?) en nu maar hopen dat de beessies het ook niet lusten en het daarom op een lopen zetten.

Lopen doe ik tot ik me weer fit voel alleen bij de clinic. Tot die tijd loopt er genoeg van binnen.

Om positief te eindigen hier nog een finishfoto die ik vandaag per mail kreeg van een kennis:

 

 

 

Mooi hè...

 

Vandaag een hele klamme en zweterige clinic afgewerkt , waarin we een omgekeerde piramide liepen van 6-5-4-3-2-1 min. met steeds de helft van de gelopen tijd als pauze. Ik had de afgelopen weken niet of nauwelijks getraind. De buikgriep wil zowel bij mij als zoonlief niet helemaal verdwijnen en het kwam me dus prima uit dat dit een drukke week was. Ik heb niet erg mijn best gedaan om een loopgaatje te vinden.

Maar al had ik gisteravond meer het gevoel van: morgen uitslapen...ik ben toch weer braaf naar de clinic gegaan. En toen ik daar eenmaal was, heb ik er meteen maar het beste van gemaakt en flink aan mijn snelheid gewerkt. Ik wil toch een keer binnen het uur binnenkomen hè, en dat gaat niet met bankzitten, ben ik bang.
Gek genoeg denk ik voor het hardlopen vaak blèèèè, en na het hardlopen ben ik hartstikke blij dat ik gegaan ben. Zo ook vandaag dus.

Zometeen ga ik even naar de Vrijbuiter, de bergschoenen van jongste dochter zijn te klein. Ze moet maar even mee om te passen. Mijn eigen nieuwe bergschoenen knellen ook een beetje, dus die gaan we omruilen voor een half maatje groter. Dat zal wel komen door het hardlopen, want ik ben bredere voeten aan het kweken.

Zo, na een paar heftige weekjes ben ik er weer.

 

Bedankt allemaal voor jullie leuke reacties op mijn baan, ik sta er zelf nog van te kijken, maar zit intussen middenin de werkelijkheid: de jaarplanning van volgend schooljaar, die wil ik voor de vakantie afhebben. Die kost mij aardig wat uren en hoofdbrekens, want ik weet niet goed wat de kinderen hiervoor allemaal hebben gedaan. Ik wil natuurlijk geen dingen dubbel doen. Toch is de voorbereiding minstens zo leuk als het lesgeven zelf.

 

De buikgriep is min of meer over, al voel ik me nog niet iedere dag even fit. Vorige week ben ik toch maar gaan fietsen naar het familieweekend en daar heb ik geen spijt van. Het was een hele leuke fietstocht met Marieke. En ondanks een mindere ochtend ben ik gisteren wel naar de clinic gegaan. De clinic was niet zwaar, maar ondanks dat heb ik toch nog heel rustigaan gedaan. Het was fijn om veel mensen van de eerste clinic weer terug te zien, en onder de nieuwelingen waren ook goede kennissen van me, dus dat was wel een verrassing.

 

De komende weken staan in het teken van consolideren, en we kunnen door de week kiezen uit de middelste schema's van de eerste clinic. Zo'n 30-40 minuten hardlopen per keer. Ik heb mijn doel gesteld, ik vergroot niet de afstand, maar wel de snelheid. Ik wil graag binnen het uur de tien kilometer kunnen lopen.

Gistermiddag zijn we naar de Vrijbuiter gegaan, en hebben daar een nieuwe bijzettent gekocht. Die kunnen we voor zoonlief gebruiken op de camping, maar ook meenemen op Pieterpad. Verder nog een paar slaapzakken, bergschoenen, zaklampen etc. Ofwel: sinds wij zijn langsgeweest heeft de Vrijbuiter geen last meer van de crisis.

 

Dit is ons tentje! Vannacht hebben Marieke en ik alvast even proefgeslapen in de achtertuin, onze eigen ienieminiecamping. Nog een paar weken dan is het echt zover...

 

 

Na mijn loop van afgelopen zondag kwam ik ineens in een stroomversnelling. Natuurlijk stroomde de adrenaline nog rijkelijk op maandag hahaha! En dat werd er niet minder op.

 

Maandag tussen de middag werd ik gebeld door een collega van mijn invalbaantje op school. Of ik wel op een vergadering wilde komen die middag, ze waren vergeten mij uit te nodigen. Het was zo kort dag dat ik niet op tijd kon zijn, maar een half uur te laat was ook goed. Ik arriveerde dus met vertraging en viel meteen in het agendapunt waar ik nodig was. Men wilde mijn mening horen over de voortgang van de groep en over hun plannen van volgend jaar. Er zijn nl. weinig mensen met 11 jaar ervaring op het gebied van onderwijs aan hoogbegaafde en meerbegaafde kinderen.

 

Ineens vroeg een van de aanwezigen hoe ik het volgend jaar vakinhoudelijk dacht in te gaan vullen. Ik was een beetje verbaasd, want ik wist niet beter dan dat mijn vijfweekse invalbaantje aanstaande dinsdag afliep. Dit bleek dus een verkapte uitnodiging te zijn om te komen werken voor een heel jaar. Het leek een beetje omgekeerde wereld, niet ik solliciteerde naar hen, maar omgekeerd . Vreemde gewaarwording als je al 7 jaar huisvrouw bent hahahaha!

 

Volgend schooljaar heb ik dus een echte baan: ik word leerkracht van drie verschillende verrijkingsgroepen in Steenwijk. In totaal dertig kinderen, verspreid over drie groepen op de dinsdag. Ik hop dan van school naar school. Superleuk werk, ik kan me geen leukere baan voorstellen en ik heb niet eens gesolliciteerd.

Woensdag vond ik een gaatje om even te gaan lopen, maar helaas was het gaatje te klein voor een lange loop. Slechts 4,5 km werd het dus, waarbij ik in de tweede helft wat versnellingen heb ingepast om toch het gevoel te hebben dat ik iets gedaan had.

 

Vanmorgen werd ik wakker met buikgriep, en daardoor heb ik ook vandaag hardgelopen, maar dan naar het toilet. Tussendoor voelde ik me steeds weer even fit, dus in etappes heb ik de supermarkt bezocht. Als ik weer beroerd werd sprintte ik naar de kassa, afrekenen, boodschappen in de auto en snel naar het toilet  . Intussen ben ik nog wat gammel, maar het gaat alweer beter dan het was.

 

Morgen alles klaarmaken voor het familieweekend en dan is de week weer om. Als ik morgen weer fit genoeg ben ga ik met Marieke op de fiets (ca. 35 km.), maar anders wordt het toch weer gewoon de auto.